Munting Eksperimento sa Pagkatuto

NULL HYPOTHESIS: Hindi kailangang ulit-ulitin ang pagtuturo ng pagbibilang sa batang bumibili sa tindahan upang matuto s’yang magbilang

METHODOLOGY: Ituro ang pagbilang sa pamamagitan ng pagbebenta.

Bata: Pabileh!!!

Matt: Anu yon?!

Bata: (Tinuro yung Hanny)

Matt: Eto? Ilan?

Bata: Madame (Sabay lapag ng mamiso n’ya)

Matt: O, ilan yan?

Bata: (ngumiti…bungi pala)

Matt: O, bilangin natin ha? One…

Bata: One…

Matt: Two…

Bata: Two…

Matt: Three…

Bata: Three…

Matt: Four…

Bata: Four…

Matt: Five!

Bata: Five!

Matt: Ayan! Galing mu pala eh. Oh, ilang Hanny ang bibilhin mo?

Bata: Madame!

ANALYSIS: REJECT NULL HYPOTHESIS! T_T

Master Reset

I’ve been checking papers over papers since Monday (I haven’t finished even half of it), and in my pursuit to escape the stress I will do my best to elucidate my thoughts about the not-so-recent onslaught of Ondoy and Pepeng.

***

I have been staying in Manila for about 7 years now, and I must say that the Ondoy flooding is the worst that I have experienced—even worse than Milenyo, which packed strong winds that uprooted trees and brought down gigantic billboards.

Flooding isn’t something new in Manila; it has been part of a Manilenyo’s life. Indeed, flooding is something that became a routine…everyone expects flooding during the August-September affair.

But this time it’s shocking. The floods instilled fear and paranoia among Filipinos.

Months (or probably years) before Ondoy, a lot of programs, documentaries, and advocacies regarding Global Warming have been shown all over the world—so famous that this topic became the favorite topic in the Cause-Effect essay in my Academic Writing class.

But really, this isn’t new. I can still remember my grade school teacher telling us to bring our own “trash bag” inside the class—somehow, it created an impact on me, because I was able to train myself not to throw my trash anywhere, and keep it in my pocket instead.

From constant observations about climate changes, I can’t help but think of probable reasons why these things happen. In reality, people immediately ask God for allowing these things to happen. But if we analyze the prophetic pronouncements in the Bible along with Historical facts, I think we will find some tinge of clues and answers to our own questions.

Why does God allow these things to happen? I think it’s precisely because of man’s arrogance. Isn’t it true? Don’t we really thirst for learning? For answers to questions that remain questions?

Since Adam and Eve, man has constantly unraveled the unknown. People thought that they can reach God through the Tower of Babel, until God buried it to the ground. Engineers thought they can create an unsinkable ship until the Titanic sank. Americans thought they have created a military might until the fall of the twin towers, and so on, and so forth.

Everything to no avail.

With the same analysis, I came up with an idea that God (or whoever Divine out there if you don’t believe in God) pushes a “Master Reset” button whenever man reaches its ultimate sinful nature. This is probably the reason behind the 40 days and 40 nights of flooding during Noah’s time when people forgot about God and “partied” all day and night long. This is possibly the reason behind the burning of Sodom and Gomora when people became so immoral to the extent of planning to rape Angels.

However, in each of these episodes, someone lives. Noah and his family endured the flood in an ark; Lot survived the wrath of fire…and we…we lived to tell the story and teach it to our youngsters.

On second thought…we also lived…a species of our kind lived…to continue the “legacy” of polluting the Earth…and killing the next generation.

At any rate, the somehow good news would be the Master Reset Button, which is within God’s reach.

Bakit boboto pa?

Nitong mga nakaraang buwan, madalas nating makita sa telebisyon, radyo, dyaryo, at maging sa makabagong internet ang mga panawagan hinggil sa eleksyon at importansya ng pagboto sa susunod na taon. Sa isang banda, maganda itong mga ganitong pagsulong sa eleksyon. Totoo naman kasing ang pagboto ang pinakamataas na manipestasyon ng demokrasya. Higit pa rito, ang mga panawagan sa eleksyon ay isang matibay na sintomas ng pagkayamot ng mga Pilipino sa kasalukuyang administrasyon—ito’y isang malakas na panawagan na nais na natin paalisin ang skwater sa Malakanyang. Pero sa mga nakaraang pangyayari sa bansa, bilang isang botante, naisip mo rin ba ang naisip ko? Natanong mo rin ba ang tanong ko?

Una sa lahat, bakit boboto pa kung ang mga pulitiko at gubyerno ay tila bulag at bingi sa mga pangangailangan naten? Lalayo pa ba tayo? E kung yun na nga lang basura na iniwan ni Ondoy, di nila makolekta, ano pa kaya yung mas seryosong serbisyo na kailangan naten? Di bale na nga yung “serbisyo publiko” e, ang punto dito, buwis naman din natin ang gagamitin sa pagkilos na ito.

Doon kina Kay sa Fairview (at malamang sa lahat ng naapektuhan ng bagyo), nangangamoy na ang mga kalsada at bahay dahil sa tambak ng basura na tila nalimutang puntahan ng sanitation department (o ng kung sino man mula sa gubyerno—MMDA malamang). Kung hindi pa nambraso ang kapitbahay nila, hindi makokolekta ang ilan sa kanilang basura. (NB: Ang binraso ng kapitbhay nila ay isang pribadong trucking.)

Pangalawa, bakit pa boboto kung yung mismong mga dapat na Bayani e nagbabalat-sibuyas? Napansin nyo ba si Bayani nung bagyo? Ako medyo lang e, mas napansin ko pa syang nagmomoda sa mga nakahubad-baro sa kalye, kesa tumutulong sa mga wala ng maisuot na damit dahil nasalanta ng baha.

Baket kaya si Gibo (na mukang basang sisiw nung kasagsagan ng bagyo) ang panay pakyut sa media? Tapos komedi pa sila…dalawang rubber boats ang pinadala sa Marikina? Teka nga, mahina ako sa Math…pero sa tingin ko lang, kahit nga dalawang ferry boats kulang e. San kaya napunta yung budget para sa pagbili ng mga kasangkapang pangsagip?

Pangatlo, at pinakamahalaga sa lahat, bakit pa boboto, kung kaya naman pala ng Pilipino. Mga kumag kayong mga pulitiko, di naman pala namen kayo kailangan. Kaya naman pala nameng kumilos at mabuhay ng wala kayo e. Ba’t pa kaya kayo binuhay ng mga magulang n’yo? Ba’t di pa kayo namatay nung bata?

Simula nung una kong pagboto, nung magdisi-otso ako, tanong ko na to: Bakit ba boboto? Lahat ng tao bayolente ang reaksyon saken “Aba’y syempre karapatan mo yon…” “Sayang ang boto mo…” et cetera…et cetera…

Di naman ako hardcore existentialist, pero sa mga panibagong pangyayari sa ating bansa, hindi ba repleksyon nito ang kawalang kwenta ng ating gubyerno? Oo na, masyado naman akong masama; in fairness, may ginagawa naman siguro yung iilang. Pero marahil, mas magiging epektibo ito, at mas magiging mabilis ang aksyon kung gagawa nalang sila…kahit walang media sa paligid.

Bumoboto ako di dahil naniniwala ako sa isang pulitiko. Bumoboto ako kase sayang…sayang ang “slot” ko…baka may ibang gumamit e, ikapanalo pa ng mga panibagong demonyo.

“Don’t English Me” (Tugon mula sa perspektibo ng isang baguhang guro)

Habang isinusulat ko ito, kasalukuyan kong pinapanood ang isang mahalagang dokyu na ginawa ni Howie Severino para sa I-Witness. Hindi ako madalas manuod nito, bagamat maganda ang tema at pagkakagawa sa simpleng dahilan na madaling araw na ito naipapalabas (at 7:00 am ang aking klase sa PNU). Pero sa pagkakataong ito, hindi ko pwedeng palampasin ang dokyung ito.

Sinimulan ang dokyu sa mga iba’t-ibang paskil na makikita sa buong Metro Manila. Sa totoo lang, eto talaga ang rason ko kung bakit ko inabangan ang dokyung ito; pareho kase kame ng trip: ang magpiktyur ng mga pasala-sala, nakakatawa (pero nakakaalarmang) mga paskil sa kung saan-saan. Yun pala, ang sentro ng dokyu ay patungkol sa pangkabuuang prublema ng ating bansa; hindi lang ang mga paskil…kundi ang mismong sistema ng edukasyon na nagturo sa mga gumawa ng mga karatulang ito.

Napapanahon ang dokyu dahil sentro ng diskusyon ang Bilingual policy na matagal nang ipinatutupad sa bansa. Tama si Dr. Jovy Peregrino ng U.P., baket nga ba sa tinagal-tagal ng pag-gamit nito, e wala naman tayong nabuong English-speaking community? Simple lang ang dahilan: hindi kase yun ang wika naten.

Mas lalo pa akong naka-relate sa dokyu dahil kamakailan lamang e eto ang paksa namen ng aking mga English majors sa Foundations of ESL/EFL course: Bilingualism. Doon, napagusapan namen sa klase ang mga teoryang nakapaloob sa mga Bilingual Education policy na nilikha at minungkahi sa iba’t-ibang bansa. Ilan sa mga estudyante ko ang nagtanong kung bakit sa ibang bansa parang ayos naman ang naging resulta, e kung baket sa atin ay parang walang magandang epekto—bulok na nga sa Ingles, sabit pa pati sa Math at Science.

Sa patuloy kong pagsasaliksik, pag-aaral, at ngayon nga’y panonood, marami akong napagtanto hinggil sa mga kadahilanan ng pagbaba ng kalidad ng edukasyon sa ating bansa. Hindi lamang ito dahil sa Bilingual Education policy. May mas malalim pang mga kadahilanan, at narito ang ilan lamang sa kanila:

1. Malnutrisyon- Subukan mong magtrabaho ng walang laman ang t’yan; hindi ba’t mahirap? Hindi ba’t papalpak ka? Ganun din ang nangyayari sa mga batang Pilipino, hindi makapag-isip ng ayos dahil naglalaban sa kanyang sistema ang tanong ni Mam at ang pagkalam ng simura.

2. Walang tulong mula sa magulang- Noon pa man, lagi ko nang sinasabing ang pamilya ay may malaking parte sa pagkatuto ng bata. Magaling man ang guro, ang paaralan, at maging ang bata, kung wala naman itong dadatnang makakausap at tutulong sa kanya pag-uwi nya, malaki pa rin ang posibilidad na bumaba ang kanyang kaalaman at kagustuhang magpatuloy sa pag-aaral.

3. Kawalang-pakealam- Sa dami ng tinanong ni Howie patungkol sa mga maling karatula at paskil, iisa ang karaniwang sagot: “E pareho lang yun!” Marami sa atin ang niyakap na lamang ang kamangmangan. Para sa kanila, tuloy pa rin naman ang buhay kahit na “Bawal umehi detu” ang nakapaskil sa harap ng bahay nila.

4. Walang alam na mga guro- Pinaka-nakakaalarma na marahil ang katotohanang marami sa ating mga guro ay walang alam (at lalo na siguro kung walang planong makialam). Naalala ko pa, ang laging sermon sa’men ni Dr. Sunga noon “Don’t do further damage to mankind!” Totoo nga naman, kapag mali ang naisaling kaalaman ng guro sa mag-aaral, habang buhay nya itong dadalhin…at habang buhay din syang magiging mali—at ayon, magiging magulo na nga ang mundo, gaya ng gulo ng mga paskil na nagkalat sa Metro.

Ilan lamang ito sa napakaraming salik sa pagbagsak n gating Edukasyon. Hindi bat talagang nakakalungkot at nakakatakot na ang dating nangunguna sa Asya, ngayon ay kulelat na? Na ang dating nagtuturo sa mga kapitbahay na bansa, ngayon ay nanglilimos na lamang?

Huwag na natin asahang aangat pa ang ekonomiya ng bansa at ang estado ng pamumuhay ng bawat Pilipino, kung mismong edukasyon natin, hindi natin maalis-alis sa lusak na pinaglulubugan nito.

English major ako, English majors ang karamihan sa mga estudyante ko, at English ang subject na tinuturo ko. Pero naniniwala akong hinding-hindi natin dapat ipagwalang-bahala ang pag-aaral ng sarili nating wika dahil ito ay sumasalamin sa ating kultura, sa ating pag-iisip, at sa ating sarili.

Tandaan: HINDI kailanman basehan ng “katalinuhan” ang “kagalingan” sa Ingles.

Kung sisimulan nating ituro ang mga leksyon sa wikang naiintindihan ng mga bata, mas magiging epektibo ang kanilang pag-iisip. Gayon din, mas magiging maganda ang tingin nila sa paaralan; hindi na nila iisiping ito ay isang “sumpa” na iniatang sa kanilang balikat; bagkus, iisipin nilang isa itong “laro” na dapat gawin ng madalas upang mas lalo pang maging mahusay.

May araw din kayong mga GAGO!* (may dagdag ang title na'to..baket ba e blog ko to)

Kahit naunahan ako ni Jeng sa Pagpost nito...di ako papayag na di lamanin ng blog at notes ko ang isang historical na artikulo! Idol tlaga kita Ka Conrado... ;-) ikaw ang nagsindi ng apoy sa aking panulat...pakis nga! mwaah!! tsup tsup!

Matt

Theres The Rub
May araw din kayo

By Conrado de Quiros
Philippine Daily Inquirer
First Posted 01:04:00 08/17/2009


Tatagalugin ko na nang makuha n’yo. Kahit na lingwaheng kanto lang ang alam kong Tagalog.

Tutal Buwan ng Wika naman ang Agosto. Baka sakali ’yung paboritong wika ni Balagtas ay makatulong sa pag-unawa n’yo dahil mukhang ’yung paboritong wika ni Shakespeare ay lampas sa IQ n’yo. Kung sa bagay, ang pinakamahirap gisingin ay ’yung nagtutulug-tulugan. Ang pinakamahirap padinggin ay ’yung nagbibingi-bingihan. Ang pinakamahirap paintindihin ay ’yung nagmamaangmaangan. Bueno, mahirap din paintindihin ’yung likas na tanga. Pero bahala na.

Sabi mo, Cerge Remonde, alangan naman pakanin ng hotdog ang amo mo. Bakit alangan? Hindi naman vegetarian ’yon. At public service nga ’yon, makakatulong dagdagan ng cholesterol at salitre ang dugong dumadaloy papuntang puso n’ya. Kung meron man s’yang dugo, kung meron man s’yang puso.

Bakit alangan? Malamang di ka nagbabasa ng balita, o di lang talaga nagbabasa, kung hindi ay nalaman mo ’yung ginawa ni Barack Obama at Joe Biden nitong nakaraang Mayo. Galing silang White House patungong Virginia nang magtakam sila pareho ng hamburger. Pina detour nila ang motorcade at tumuloy sa unang hamburgerang nakita nila. Ito ang Ray’s Hell Burger, isang maliit at independienteng hamburger joint.

Tumungo ang dalawa sa counter at sila mismo ang nag-order, hindi mga aides. Nagbayad sila ng cash na galing sa sariling bulsa at kagaya ng ibang customers ay pumila para sa turno nila.

Ito ay presidente at bise presidente ng pinakamakapangyarihang bansa sa buong mundo. Kung sa bagay, ’yung amo n’yo ay hindi naman talaga presidente. Di lang makita ang pagkakaiba ni Garci kay God kaya nasabing “God put me here.” Pekeng presidente, pekeng asal presidente.

Sabi mo, Anthony Golez, maliit lang ang P1 million dinner kumpara sa bilyon-bilyong pisong dinala ng amo mo sa bansa.

Ay kayo lang naman ang nagsasabing may inambag ang amo n’yo na bilyong-bilyong piso sa kaban ng bayan. Ni anino noon wala kaming nakita. Ang nakita lang namin ay yung bilyon-bilyong piso—o borjer, ayon nga sa inyong dating kakosa na si Benjamin Abalos—na inaswang ng amo n’yo sa kaban ng bayan. Executive privilege daw ang hindi n’ya sagutin ito. Kailan pa naging pribilehiyo ng isang opisyal ang di managot sa taumbayan? Kailan pa naging pribilehiyo ng isang opisyal ang magnakaw?

Maliit lang pala ang P1 million, ay bakit hindi n’yo na lang ibigay sa nagugutom? O doon sa mga sundalo sa Mindanao? Tama si Archbishop Oscar Cruz. Isipin n’yo kung gaano karaming botas man lang ang mabibili ng P1 million at karagdagang P750,000 na nilamon ng amo n’yo at mga taga bitbit ng kanyang maleta sa isa pang restawran sa New York.

Maliit lang pala ang P1 million (at P750,000), bakit hindi n’yo na lang ibigay doon sa pamilya ng mga sundalong namatay sa Mindanao? Magkano ’yung gusto n’yong ibigay sa bawat isa? P20,000? Sa halagang iyan 50 sundalo na ang maaabuluyan n’yo sa $20,000. Pasalu-saludo pa ’yang amo n’yo sa mga namatay na kala mo ay talagang may malasakit. Bumenta na ’yang dramang ’yan. At pasabi-sabi pa ng “Annihilate the Abus!” Di ba noon pa n’ya ’yan pinangako? Mahilig lang talagang mangako ’yang amo n’yo.

Bukod pa d’yan, saan ba nanggaling ’yung limpak-limpak na salapi ng mga kongresista na pinansisindi nila ng tabako? Di ba sa amin din? Tanong n’yo muna kung ayos lang na i-blowout namin ng wine at caviar ang amo n’yo habang kami ay nagdidildil ng asin—’yung magaspang na klase ha, ’di yung iodized. Ang tindi n’yo, mga p’re.

At ikaw naman, Romulo Macalintal, tapang ng apog mo. Maiisip mo tuloy na sundin na lang ang mungkahi ni Dick the Butcher sa “Henry VI” ni Shakespeare: “First thing we do, let’s kill all the lawyers.” Pa ethics-ethics ka pa, pasalamat ka di nasunog ang bibig mo sa pagbigkas ng katagang ’yon.

Marami mang sugapa rin sa aming mga taga media, di naman kasing sugapa n’yo. At di naman kami sineswelduhan ng taumbayan. Wala naman kaming problemang sumakay sa PAL at kailangan pang bumili ng P1.2 billion jet. Anong sabi n’yo, kailangan ng amo n’yo sa pabyahe-byahe? E sino naman ang may sabing magbabyahe s’ya? Ngayon pang paalis na s’ya—malinaw na ayaw n’yang umalis. Bakit hindi na lang s’ya bumili ng Matchbox na eroplano? Kasya naman s’ya ro’n.

Lalo kayong nagpupumiglas, lalo lang kayong lumulubog sa kumunoy. Di n’yo malulusutan ang bulilyasong ginawa n’yo. Para n’yo na ring inagaw ang isinusubong kanin ng isang batang nagugutom. Tama si Obama at Biden: Sa panahon ng recession, kung saan nakalugmok ang mga Amerikano sa hirap, dapat makiramay ang mga pinuno sa taumbayan, di nagpapakapariwara. Sa panahon ng kagutuman, na matagal nang kalagayan ng Pinoy, at lalo pang tumindi sa paghagupit ng Typhoon Gloria, dapat siguro uminom na lang kayo ng insecticide. Gawin n’yo ’yan at mapapawi kaagad ang kagutuman ng bayan.

Sa bandang huli, buti na rin lang at ginawa n’yo ’yung magpasasa sa P1 million dinner habang lupaypay ang bayan sa kagutuman—di lang sa kawalan ng pagkain kundi sa iba pang bagay—at pagdadalamhati sa yumaong Ina ng Bayan. Binigyan n’yo ng mukha ang katakawan. Katakawang walang kabusugan. Mukhang di nakita ng masa sa usaping NBN, mukhang di nakikita ng masa sa usaping SAL. Mukhang nakita lang ng masa dito sa ginawa n’yong ito. Sa pagpapabondat sa New York habang naghihinagpis ang bayan.

At buti na rin lang mayroon tayong sariling wika. Di sapat ang Inggles para iparamdam sa inyo ang suklam na nararamdaman namin sa inyo. Di sapat ang Inggles para ipakita sa inyo ang pagkamuhi na nararamdaman namin sa inyo. Di maarok ng Inggles ang lalim ng poot na nararamdaman namin sa inyo.

Isinusuka na kayo ng taumbayan, mahirap man sumuka ang gutom.

May araw din kayo.

The Politics of Awards

Awards are born with controversies.

In 2006, months before (and during) our graduation, protests were launched by PNUans (particularly those from the Torch publications) because the Graciano Lopez-Jaena Award for Journalism was not given to Mark Bercando (the Editor-in-Chief back then). The students believed that Bercando deserved the award, but for some “political” reasons, the administration of PNU was able to see technicalities which turned the table against the leader of the student publication.

In 2005, Mohamed El-Baradei, the Egyptian Director General of the International Atomic Energy Agency, received the Nobel Peace Prize in conjunction with protests and uprisings around the world because of his alleged leniency towards Iranian nuclear development program.

Recently, Cecille Guidote-Alvarez and Carlo J. Caparas are facing questions and protests after receiving the National Artist Award for this year. Protesters argue that Caparas does not deserve the award and that Guidote-Alvarez is disqualified for the award because she happens to be the executive director of the National Commission for Culture and the Arts.

I have nothing against Caparas and Guidote, and I don’t like F. Sionil Jose that much as well. But I must say that there are questions the Malacañang is compelled to answer. What are the standards for being conferred with the highest award for the arts? When can we consider that an art form has reached the level of being “nationally acclaimed”? When the masses embraced it? Or when its underlying philosophies and presentations embodied the heart and soul of the country?

To some extent, these two artists may be deserving, but probably, the time isn’t ripe yet for them. The more they brag about it, the more disrespect would they gain from people. (This has been the reason for GMA’s unpopularity—scandals and issues came after the other.)

I pity Caparas and Guidote-Alvarez for clinging to their awards as much as their boss clings to her illegally-acquired seat in Malacañang.

***

Awards are given to honor people who have done something exemplary, something noble, something . Honorable and deserving people don’t beg for awards because in the first place, the conferring of awards are all for show. At the end of the day, it will be the people who will truly judge the person that should be given with utmost respect—we have witnessed this when Ninoy and Tita Cory died.

Leaving a Legacy

The plight of Celso de los Angeles—the founder and “mastermind” of the Legacy group of companies—is a lesson that GMA and the rest of the scoundrels of this government (and we) should take very seriously. Having diagnosed with cancer, he is now under hospital arrest because of multiple estafa (or should we say, “multitude” estafa). His life story tells everyone that there’s no perfect crime.

Dostoevsky has shown this to us many years ago when he wrote Crime and Punishment. It almost appeared that Raskolnikov committed a perfect crime because the police failed to pin him down. However, at the end of the novel, his own conscience brought him to his own Punishment—which somehow led him to a more peaceful life.

The Bible gave more a chilling account when God cursed Cain for killing Abel. (Cain thought that he can hide from God.) But what most of us didn’t read is the continuation of Cain’s life story. After being banished from the Garden of Eden, Cain actually strived hard to change, making his sons accept blessings from God. (Genesis 4)

But de los Angeles is a totally different man. I’m not so sure if he has the conscience of Raskolnikov or the perseverance of Cain. But one thing’s for sure: whatever is happening to him now is part of the punishments from the crimes that he has committed to the plan holders of the Legacy group.

Each one of us will eventually be punished with the sins we commit everyday. There’s no such thing as big or small sin. Yeah. God is god, and he’s just (unlike us); how each one of us would wish that GMA’s soul be burned in hell 77 x 77 times (or more). But GMA’s sins are not that different from the petty sins that we do.

At the end of the day, the question lies on how we will act like Raskolnikov and Cain: to accept our mistakes, repent our sins, and strive hard to change our attitude.

I’m not writing this because I’ve done the task. I’m writing this because I’m struggling to achieve it.