Wednesday, March 17, 2010

The Case of Ringo Quijano

Yeah, you can call this entry corny.

I’m hooked with “Kung Tayo’y Magkakalayo”. It’s probably what Jen always tells me whenever I criticize her being hooked with Pinoy Big Brother, “Baket? Wala ka bang kabakyaan sa katawan, ha?!”

This week, the story revolved on the case of Ringo Quijano, the soap’s character with a psychological disorder (particularly bipolar, I guess). Well, aside from Coco Martin’s acting prowess, the character of Ringo Quijano is something very important to analyze in relation to education and admissions.

During the interview phase of the admission for the English majorship, I failed a number of applicants for the simple reason of not being able to pass the (supposed) standards of being an English major. With the way they speak and think, I was able to assess problems that may arise in the future—specifically on how they would handle Major subjects and later on English classes.

Ringo’s case shouldn’t have reached such an extent if Frank and Astrud did not forge Ringos’ medical reports. Flying schools are expected to be very rigid in terms of screening student applicants because pilots are required to be stable physically and psychologically. He shouldn’t have reached such state of depression if he was given a different option earlier in his life.

In the same light, PNU is supposed to have rigid admission policies because PNUans hold the future of the education system. Admitting the unqualified is like starting a small hole and getting it poked repeatedly as time goes by, until everything gets destroyed. Pity should not be the case, because before you know it, the “help” you offered started false hopes.

Nah. Nothing regarding education is corny.

Saturday, February 13, 2010

Mga Larawan sa Facebook (Isang introspeksyon)

T’wing makikita ko sa Facebook ang mga kaibigan at kaklase kong nasa ibang bansa, tinitignan ko ng maigi ang mga pictures nila, hindi lang dahil sa gusto kong makita ang background o gusto kong makita kung tumaba ba sila o tumangkad, kundi gusto kong alamin ang lalim ng kanilang ngiti.

Sa t’wing mababalitaan ko na nasa ibang bansa pala si ganito at si ganoon, madalas kong matanong ang sarili ko: “Ako kaya? Ba’t nga kaya ako andito, at wala doon?”

Makailang beses ko na naisulat ito, at t’wing sumusulat ako wala naman talaga akong nakukuhang kongkretong sagot.

Sa totoo lang, masaya naman kase ako sa “career” ko sa PNU. Masaya magturo sa mga kapwa mo iskolar ng bayan. Yun nga lang, mas dumadami na ang mga burgis at mga mabababaw mag-isip na estudyante. Isa kase sa rason ko sa pagtuturo sa PNU e ang patuloy na matuto mula sa sariwang ideya ng mga mas bata sa’kin. Kaso, mas madalas akong maimbyerna ngayon sa katamaran at kababawan ng karamihan ng estudyante. Ewan ko ba kung sang planeta galing yung mga ganon (o baka singaw lang sa lupa). Busy daw. Stressed daw. Weh? Di naman halata, nakakapagmake-up pa nga e, nakakaporma pa, at higit sa lahat, nakakapagupdate pa ng Facebook.

Madalas, naitatanong ko sa sarili, worthwhile pa nga ba mag-stay? May pinatutunguhan pa ba ito? Aral ako ng aral, prepare ako ng prepare, tanong ako ng tanong (na sa huli, ako din naman ang sumasagot).

Minsan napabuntong hininga na lang si Mam Marla nung nagkukwentuhan kame sa department, nag-iba na nga talaga ang prayoridad ng mga estudyante. Ayokong tanggapin sa sarili kong tumatanda na ako. Kaya hangga’t kaya ko, pilit kong ikinokonekta ang sarili ko sa makabagong lifestyle ng mga bata ngayon. Pero hindi ko talaga magetlaks kung ano’ng dahilan ng pagkapariwara ng karamihan; kung bakit nakakagawa sila ng ilang bagay, pero ang pagbabasa at pag-iisip e nakakalimutan nila; kung bakit nagagawa nilang magpakyut at magpaka-alila sa mga syota nila, pero ang pag-galang at pagsunod sa mga nakatatanda at guro e nawaglit na sa isip nila.

(At eto matindi d’yan, pag naghirap yan later on in life, maninisi yan ng iba, ng gubyerno, ng mundo, ng D’yos, samantalang yung katamaran n’ya lang naman yung rason.)

Madalas, naitatanong ko, kung ganto na ang tipo ng mga kabataan, may patutunguhan pa nga kaya ang bansa? Kase kung wala, e baket pa nga ba ako andito? Ano nga bang pinaglalaban ko? Sa taas ng pangarap ko, habang buhay lang akong titingala kung magtitigil ako dito.

Sa t’wing titignan ko ang mga pictures na ina-upload ko sa Facebook, tinitignan kong maigi ang aking sarili. Hindi dahil sa gusto kong makita kung gwapo ba ako o mukang tanga sa picture ko (hindi na rin naman kase yun isyu sa’ken), kundi gusto kong alamin ang lalim ng aking mga ngiti. Muka naman akong masaya. Pero masaya nga ba ako? Ba ewan. Siguro. Marahil. Maybe. Probably. Perhaps. Mmm…

Isa na namang blog na walang pinatunguhan.

Saturday, December 26, 2009

An Achiever without Recognition

One of our churchmates, Precious Ivy Bangis topped the National Achievement Test in the Elementary level this year. Have you heard of her name? I bet you haven’t.

This is the sad part of being an achiever.

Ivy comes from a poor but big family. Their house is located on top of a hill (although we jokingly call it a mountain); her parents sell fish and other goods within the community and at times—Mama would tell me—Ivy would skip school simply because she doesn’t have money to spend, so she joins her mother in selling fish in our place.

Despite this, Ivy’s family is blessed with intelligence. I could still remember that their eldest Jordz was also an achiever during our time (although he’s from Cavite Institute and I’m from PCU). Her other sister Koethy, after recovering from a heart ailment, is now a scholar in U.P. The rest of her siblings are also studious and smart. So in reality, there’s really nothing “amazing” with Ivy Joy bagging the top rank in a test administered within the whole archipelago.

What hurts me is the fact that despite the kid’s efforts to study hard and help her family, no one from the government (at least none that I know) from the National Government, to the provincial government of Cavite, to the municipal government of Silang, stretched a muscle to recognize Ivy’s achievement—something that SilangeƱos should be proud of. When I googled her name, I came across a website that mentioned her merely in one sentence. What a pity. (http://www.e-turo.org/?q=node/430)

Politically speaking, did the government—or whoever that should have been responsible for lauding her—ignored her simply because she’s a nobody? Were they so scared to recognize that the NAT topnotcher only eats rice topped with toyo (soy sauce)? That their “pet” students didn’t even make it to the top ten despite their efforts to extract leakages? It’s an open secret, schools would make everything—and I say everything—just to get that spot, and there they are, beaten up by a common folk.

I can picture out Efren PeƱaflorida, who was a nobody as well. But after being recognized globally by CNN, the trapos suddenly became his ally. What a circus, as if the Filipinos would really believe that they support Efren. In the first place, if they really cared, why would Efren need to teach using the kariton classroom? (I shall discuss this in detail, in another blog.)

Good thing Sister Mhie Aboy had the idea of writing a letter to Wish Ko Lang, and give Ivy something that she deserves—recognition, which leads to motivation. It’s a basic principle in teaching and learning: an individual would have higher chances of learning if s/he is motivated to learn—intrinsically or extrinsically. At least, I hope, Ivy would continue dreaming; that despite the biases of the world, there are still some who believes that she will someday contribute something essential to the society.

Sunday, October 25, 2009

Munting Eksperimento sa Pagkatuto

NULL HYPOTHESIS: Hindi kailangang ulit-ulitin ang pagtuturo ng pagbibilang sa batang bumibili sa tindahan upang matuto s’yang magbilang

METHODOLOGY: Ituro ang pagbilang sa pamamagitan ng pagbebenta.

Bata: Pabileh!!!

Matt: Anu yon?!

Bata: (Tinuro yung Hanny)

Matt: Eto? Ilan?

Bata: Madame (Sabay lapag ng mamiso n’ya)

Matt: O, ilan yan?

Bata: (ngumiti…bungi pala)

Matt: O, bilangin natin ha? One…

Bata: One…

Matt: Two…

Bata: Two…

Matt: Three…

Bata: Three…

Matt: Four…

Bata: Four…

Matt: Five!

Bata: Five!

Matt: Ayan! Galing mu pala eh. Oh, ilang Hanny ang bibilhin mo?

Bata: Madame!

ANALYSIS: REJECT NULL HYPOTHESIS! T_T

Thursday, October 22, 2009

Master Reset

I’ve been checking papers over papers since Monday (I haven’t finished even half of it), and in my pursuit to escape the stress I will do my best to elucidate my thoughts about the not-so-recent onslaught of Ondoy and Pepeng.

***

I have been staying in Manila for about 7 years now, and I must say that the Ondoy flooding is the worst that I have experienced—even worse than Milenyo, which packed strong winds that uprooted trees and brought down gigantic billboards.

Flooding isn’t something new in Manila; it has been part of a Manilenyo’s life. Indeed, flooding is something that became a routine…everyone expects flooding during the August-September affair.

But this time it’s shocking. The floods instilled fear and paranoia among Filipinos.

Months (or probably years) before Ondoy, a lot of programs, documentaries, and advocacies regarding Global Warming have been shown all over the world—so famous that this topic became the favorite topic in the Cause-Effect essay in my Academic Writing class.

But really, this isn’t new. I can still remember my grade school teacher telling us to bring our own “trash bag” inside the class—somehow, it created an impact on me, because I was able to train myself not to throw my trash anywhere, and keep it in my pocket instead.

From constant observations about climate changes, I can’t help but think of probable reasons why these things happen. In reality, people immediately ask God for allowing these things to happen. But if we analyze the prophetic pronouncements in the Bible along with Historical facts, I think we will find some tinge of clues and answers to our own questions.

Why does God allow these things to happen? I think it’s precisely because of man’s arrogance. Isn’t it true? Don’t we really thirst for learning? For answers to questions that remain questions?

Since Adam and Eve, man has constantly unraveled the unknown. People thought that they can reach God through the Tower of Babel, until God buried it to the ground. Engineers thought they can create an unsinkable ship until the Titanic sank. Americans thought they have created a military might until the fall of the twin towers, and so on, and so forth.

Everything to no avail.

With the same analysis, I came up with an idea that God (or whoever Divine out there if you don’t believe in God) pushes a “Master Reset” button whenever man reaches its ultimate sinful nature. This is probably the reason behind the 40 days and 40 nights of flooding during Noah’s time when people forgot about God and “partied” all day and night long. This is possibly the reason behind the burning of Sodom and Gomora when people became so immoral to the extent of planning to rape Angels.

However, in each of these episodes, someone lives. Noah and his family endured the flood in an ark; Lot survived the wrath of fire…and we…we lived to tell the story and teach it to our youngsters.

On second thought…we also lived…a species of our kind lived…to continue the “legacy” of polluting the Earth…and killing the next generation.

At any rate, the somehow good news would be the Master Reset Button, which is within God’s reach.

Monday, October 5, 2009

Bakit boboto pa?

Nitong mga nakaraang buwan, madalas nating makita sa telebisyon, radyo, dyaryo, at maging sa makabagong internet ang mga panawagan hinggil sa eleksyon at importansya ng pagboto sa susunod na taon. Sa isang banda, maganda itong mga ganitong pagsulong sa eleksyon. Totoo naman kasing ang pagboto ang pinakamataas na manipestasyon ng demokrasya. Higit pa rito, ang mga panawagan sa eleksyon ay isang matibay na sintomas ng pagkayamot ng mga Pilipino sa kasalukuyang administrasyon—ito’y isang malakas na panawagan na nais na natin paalisin ang skwater sa Malakanyang. Pero sa mga nakaraang pangyayari sa bansa, bilang isang botante, naisip mo rin ba ang naisip ko? Natanong mo rin ba ang tanong ko?

Una sa lahat, bakit boboto pa kung ang mga pulitiko at gubyerno ay tila bulag at bingi sa mga pangangailangan naten? Lalayo pa ba tayo? E kung yun na nga lang basura na iniwan ni Ondoy, di nila makolekta, ano pa kaya yung mas seryosong serbisyo na kailangan naten? Di bale na nga yung “serbisyo publiko” e, ang punto dito, buwis naman din natin ang gagamitin sa pagkilos na ito.

Doon kina Kay sa Fairview (at malamang sa lahat ng naapektuhan ng bagyo), nangangamoy na ang mga kalsada at bahay dahil sa tambak ng basura na tila nalimutang puntahan ng sanitation department (o ng kung sino man mula sa gubyerno—MMDA malamang). Kung hindi pa nambraso ang kapitbahay nila, hindi makokolekta ang ilan sa kanilang basura. (NB: Ang binraso ng kapitbhay nila ay isang pribadong trucking.)

Pangalawa, bakit pa boboto kung yung mismong mga dapat na Bayani e nagbabalat-sibuyas? Napansin nyo ba si Bayani nung bagyo? Ako medyo lang e, mas napansin ko pa syang nagmomoda sa mga nakahubad-baro sa kalye, kesa tumutulong sa mga wala ng maisuot na damit dahil nasalanta ng baha.

Baket kaya si Gibo (na mukang basang sisiw nung kasagsagan ng bagyo) ang panay pakyut sa media? Tapos komedi pa sila…dalawang rubber boats ang pinadala sa Marikina? Teka nga, mahina ako sa Math…pero sa tingin ko lang, kahit nga dalawang ferry boats kulang e. San kaya napunta yung budget para sa pagbili ng mga kasangkapang pangsagip?

Pangatlo, at pinakamahalaga sa lahat, bakit pa boboto, kung kaya naman pala ng Pilipino. Mga kumag kayong mga pulitiko, di naman pala namen kayo kailangan. Kaya naman pala nameng kumilos at mabuhay ng wala kayo e. Ba’t pa kaya kayo binuhay ng mga magulang n’yo? Ba’t di pa kayo namatay nung bata?

Simula nung una kong pagboto, nung magdisi-otso ako, tanong ko na to: Bakit ba boboto? Lahat ng tao bayolente ang reaksyon saken “Aba’y syempre karapatan mo yon…” “Sayang ang boto mo…” et cetera…et cetera…

Di naman ako hardcore existentialist, pero sa mga panibagong pangyayari sa ating bansa, hindi ba repleksyon nito ang kawalang kwenta ng ating gubyerno? Oo na, masyado naman akong masama; in fairness, may ginagawa naman siguro yung iilang. Pero marahil, mas magiging epektibo ito, at mas magiging mabilis ang aksyon kung gagawa nalang sila…kahit walang media sa paligid.

Bumoboto ako di dahil naniniwala ako sa isang pulitiko. Bumoboto ako kase sayang…sayang ang “slot” ko…baka may ibang gumamit e, ikapanalo pa ng mga panibagong demonyo.

Tuesday, September 1, 2009

“Don’t English Me” (Tugon mula sa perspektibo ng isang baguhang guro)

Habang isinusulat ko ito, kasalukuyan kong pinapanood ang isang mahalagang dokyu na ginawa ni Howie Severino para sa I-Witness. Hindi ako madalas manuod nito, bagamat maganda ang tema at pagkakagawa sa simpleng dahilan na madaling araw na ito naipapalabas (at 7:00 am ang aking klase sa PNU). Pero sa pagkakataong ito, hindi ko pwedeng palampasin ang dokyung ito.

Sinimulan ang dokyu sa mga iba’t-ibang paskil na makikita sa buong Metro Manila. Sa totoo lang, eto talaga ang rason ko kung bakit ko inabangan ang dokyung ito; pareho kase kame ng trip: ang magpiktyur ng mga pasala-sala, nakakatawa (pero nakakaalarmang) mga paskil sa kung saan-saan. Yun pala, ang sentro ng dokyu ay patungkol sa pangkabuuang prublema ng ating bansa; hindi lang ang mga paskil…kundi ang mismong sistema ng edukasyon na nagturo sa mga gumawa ng mga karatulang ito.

Napapanahon ang dokyu dahil sentro ng diskusyon ang Bilingual policy na matagal nang ipinatutupad sa bansa. Tama si Dr. Jovy Peregrino ng U.P., baket nga ba sa tinagal-tagal ng pag-gamit nito, e wala naman tayong nabuong English-speaking community? Simple lang ang dahilan: hindi kase yun ang wika naten.

Mas lalo pa akong naka-relate sa dokyu dahil kamakailan lamang e eto ang paksa namen ng aking mga English majors sa Foundations of ESL/EFL course: Bilingualism. Doon, napagusapan namen sa klase ang mga teoryang nakapaloob sa mga Bilingual Education policy na nilikha at minungkahi sa iba’t-ibang bansa. Ilan sa mga estudyante ko ang nagtanong kung bakit sa ibang bansa parang ayos naman ang naging resulta, e kung baket sa atin ay parang walang magandang epekto—bulok na nga sa Ingles, sabit pa pati sa Math at Science.

Sa patuloy kong pagsasaliksik, pag-aaral, at ngayon nga’y panonood, marami akong napagtanto hinggil sa mga kadahilanan ng pagbaba ng kalidad ng edukasyon sa ating bansa. Hindi lamang ito dahil sa Bilingual Education policy. May mas malalim pang mga kadahilanan, at narito ang ilan lamang sa kanila:

1. Malnutrisyon- Subukan mong magtrabaho ng walang laman ang t’yan; hindi ba’t mahirap? Hindi ba’t papalpak ka? Ganun din ang nangyayari sa mga batang Pilipino, hindi makapag-isip ng ayos dahil naglalaban sa kanyang sistema ang tanong ni Mam at ang pagkalam ng simura.

2. Walang tulong mula sa magulang- Noon pa man, lagi ko nang sinasabing ang pamilya ay may malaking parte sa pagkatuto ng bata. Magaling man ang guro, ang paaralan, at maging ang bata, kung wala naman itong dadatnang makakausap at tutulong sa kanya pag-uwi nya, malaki pa rin ang posibilidad na bumaba ang kanyang kaalaman at kagustuhang magpatuloy sa pag-aaral.

3. Kawalang-pakealam- Sa dami ng tinanong ni Howie patungkol sa mga maling karatula at paskil, iisa ang karaniwang sagot: “E pareho lang yun!” Marami sa atin ang niyakap na lamang ang kamangmangan. Para sa kanila, tuloy pa rin naman ang buhay kahit na “Bawal umehi detu” ang nakapaskil sa harap ng bahay nila.

4. Walang alam na mga guro- Pinaka-nakakaalarma na marahil ang katotohanang marami sa ating mga guro ay walang alam (at lalo na siguro kung walang planong makialam). Naalala ko pa, ang laging sermon sa’men ni Dr. Sunga noon “Don’t do further damage to mankind!” Totoo nga naman, kapag mali ang naisaling kaalaman ng guro sa mag-aaral, habang buhay nya itong dadalhin…at habang buhay din syang magiging mali—at ayon, magiging magulo na nga ang mundo, gaya ng gulo ng mga paskil na nagkalat sa Metro.

Ilan lamang ito sa napakaraming salik sa pagbagsak n gating Edukasyon. Hindi bat talagang nakakalungkot at nakakatakot na ang dating nangunguna sa Asya, ngayon ay kulelat na? Na ang dating nagtuturo sa mga kapitbahay na bansa, ngayon ay nanglilimos na lamang?

Huwag na natin asahang aangat pa ang ekonomiya ng bansa at ang estado ng pamumuhay ng bawat Pilipino, kung mismong edukasyon natin, hindi natin maalis-alis sa lusak na pinaglulubugan nito.

English major ako, English majors ang karamihan sa mga estudyante ko, at English ang subject na tinuturo ko. Pero naniniwala akong hinding-hindi natin dapat ipagwalang-bahala ang pag-aaral ng sarili nating wika dahil ito ay sumasalamin sa ating kultura, sa ating pag-iisip, at sa ating sarili.

Tandaan: HINDI kailanman basehan ng “katalinuhan” ang “kagalingan” sa Ingles.

Kung sisimulan nating ituro ang mga leksyon sa wikang naiintindihan ng mga bata, mas magiging epektibo ang kanilang pag-iisip. Gayon din, mas magiging maganda ang tingin nila sa paaralan; hindi na nila iisiping ito ay isang “sumpa” na iniatang sa kanilang balikat; bagkus, iisipin nilang isa itong “laro” na dapat gawin ng madalas upang mas lalo pang maging mahusay.